Failliet

Ik zit op m’n terras te werken. Ik woon aan de Mechelsesteenweg, vlak bij de Waterwerken. Ik zie een hoop handelszaken vanop m’n balkon op de tweede verdieping. ‘t Gaat al jaren niet bijzonder goed met die winkels en kantoren. Toen ik het appartement voor de eerste keer zag, staarde een grote man met een vergrootglas me aan. Hij hing op spandoek aan de overkant, naast “Kantoren te huur”. Die blokken staan 3 jaar later nog steeds leeg. Idem voor het reisbureau wat verder en de krantewinkel die telkens even open is en dan weer failliet gaat.

Ik zie misschien spoken door de crisis, maar ik heb toch de indruk dat er de laatste maanden nog veel meer sluit. Restaurant Greens op de hoek is net dicht, er hangen vervaarlijk uitziende papieren over de hele etalage van Time Break en het Afrikaanse Nail Center heeft het nog geen maand uit gezongen.

Ik ben nog niet bang voor mijn sector: het lijkt wel alsof grote klanten weg gaan van grote bureaus om te besparen. Ze zijn welkom. Mijn overhead is vrij laag. Af en toe ne spaghetti hiernaast, ik reken u geen 130 euro per uur voor account management.