Kuifje

Wat een vreemd kereltje, die Kuifje, dacht ik toen ik de bioscoop uit wandelde. Ik had genoten van de film: prachtige animaties die de lat weer wat hoger leggen voor het genre. Geloofwaardig ook, menselijk. Geen rare figuren die ongemakkelijk bewegen en niet goed in hun vel leken te zitten.

Maar ik heb op geen enkel moment meegeleefd met de jonge reporter die van het ene in het andere avontuur duikelt. Ik heb meestal geen moeite om mee te leven met 3D cowboys of monsters die kinderen aan het schrikken proberen te maken. Maar Kuifje is erg abstract. Hij heeft geen vrienden en geen familie, of we zien die toch niet. Hij is een journalist die niet op redacties komt of af te rekenen krijgt met boze redacteurs en deadlines. Hij kent geen twijfels, is altijd moedig.

Dit soort helden stamt uit een ander tijdperk: James Bond, of de bikkelharde detective uit de Film Noir. De eerste Kuifje strip verscheen in 1930, een tijd waarin mannen nog mannen waren. Maar de film lijkt een stap verder te gaan: er spelen zelfs geen vrouwen in mee. Een film met een mannelijke held zonder enige love intrest, dat is zeldzaam. De enige vrouw in de film is Bianca Castafiore, een mollige operazangeres met een mannengezicht.

Geef mij maar Spiderman, die wankelt onder het gewicht die de verantwoordelijkheid van superkrachten met zich meebrengt. Of De Hulk, die zich vreselijk voelt telkens hij ontwaakt in gescheurde kleren tussen de sporen van vernieling. Gevoelige, huilende helden. Een Kuifje die zich schuldig voelt omdat hij Haddock met een list de AA binnenkrijgt. Misschien een idee voor de sequel.