Eerlijk delen:

Mijn haar was niet lang genoeg om weg te schenken en ik was niet zeker of een kanker survivor mijn steeds opzij waaiende bles als opsteker zou beschouwen. Ik was wel genieuwd hoe ik eruit zou zien met kort haar, dus trok ik naar Taaz.com om me een nieuwe look aan te meten op basis van een foto met nat, achterover gekamd haar. Er waren geen kapsels voor mannen, maar ik heb me wel geamuseerd.

Kiekjes van de Antwerp 10 Miles: bijna 100.000 sportievelingen en joelende supporters met hamburger en Kodakske in de aanslag. Feest.

‘t is eens wat anders hé, een blogpost die ergens niet over gaat? De schrik zat er flink in toen Filip Bunkers me vertelde dat bloggers en fotografen fikse facturen hadden onvangen, omdat ze foto’s van <monument> online hadden gezet. Gebouwen zijn beschermd door het auteursrecht, net als foto’s. Je mag een afbeelding van een herkenbaar gebouw enkel gebruiken in het kader van nieuwsgaring, tot 70 jaar na het overlijden van de architect (artikel van de FOD economie). De familie van de architect die <bouwwerk> ontwierp, gaf Sabam de opdracht actief inbreuken op te sporen. Men schat dat de familie per jaar 25.000€ vangt voor rechten op postkaarten en memorabilia. Het bouwwerk staat er ondertussen 52 jaar.

Op het einde van m’n research vond ik op de site atomium v.z.w deze passage: “Toch mag het beeld van het Atomium in bepaalde gevallen gratis worden gebruikt. Dat geldt bijvoorbeeld voor foto’s genomen door particulieren, die op private websites zonder winstoogmerk zijn geplaatst (de moderne tegenhanger van fotoalbums), op voorwaarde dat deze foto’s worden verspreid in een lage resolutie (maximaal 600 pixels of 72 dpi).” Ik ben geen fotograaf, dit blog is privaat en brengt geen nikkel op, dus:

Ik sleurde toen mijn oude Nikon FM mee. Lees dat maar letterlijk, want de lichtmeter van het onding had de geest gegeven en het apparaat nutteloos gemaakt. Ik schetste die vakantie veel omdat ik geen foto’s kon maken. In een hotelletje aan een buitenwijk van Bratislava schetste ik mijn ideale digitale camera, waarschijnlijk half uit frustratie. Het was een kleine rechthoek waarin de lens volledig vervat zat. De achterkant werd ingenomen door een touchscreen, er zaten geen knoppen aan.

Als ik de camerafunctie van m’n iPhone bekijk, is dat het toestel dat ik toen beschreef. En nog wat meer. Iedereen had kunnen voorspellen dat lenzen kleiner zouden worden en schermen groter. Het was moeilijker te zien wat de impact zou zijn van een just-good-enough camera die je altijd op zak hebt. 2 Andere evoluties zetten fotografie met een telefoon helemaal op de kaart: mobiel internet en sociale media. Als de koning een wandeling maakt of een popconcert begint grijpen mensen naar hun telefoon.

Mijn eerste mobiele foto’s werden vooral ingegeven door humor. Een klomp gehakt die op een vierkant brein leek. Een roze auto met een roos hoedje naast het stuur. De laatste maanden maak ik beelden omdat ze mooi zijn. Ik gebruik meer en meer toepassingen op m’n telefoon die de kleuren en het contrast van de beelden aanpassen (CameraBag) of scherpte-diepte toevoegen (tiltShift Generator). Dat werkt: zolang je de foto’s niet te groot bekijkt is het verschil met een dure camera moeilijk te zien.

In een GSM of smartphone kan je pakweg een vijfde van de elektronica kwijt die in een compactcamera steekt. Elektronica wordt elk jaar kleiner; functies van compact camera’s belanden meestal 2-4 jaar later in telefoons. Daarmee hinkt de kwaliteit van mobiele foto’s achterop, maar verwacht toepassingen als automatische scène- of gezichtsherkenning zeker in gsm’s de komende jaren. Ik zie mensen niet snel minutenlang prutsen op hun gsm om een foto te bewerken, dus ik leg de nadruk op ‘automatisch’.

Het is zeer de vraag of compact camera’s elektronisch darwinisme zullen overleven. Mijn gok is dat ze belanden op een kerkhof naast de draagbare muziekspeler, het uurwerk en de videocamera. Smartphones: a killer business.

Klik op de afbeelding links om het patroon te downloaden en zelf aan de slag te gaan. Bij Ava Papierwaren vindt je de velcro (klitteband voor de Noorderburen) en hobbyrubber die in het filmpje worden gebruikt. Mail me gerust de 90€ die je uitspaart door geen PocketBouncer te kopen.

We gaan niet lachen met andermans hobby. Het kan verfrissend zijn als weekendhulp in de kaaswinkel opeens Xena The Warrior Princess te worden en u eens goed te laten gaan met uw Latex steekzwaard.

Liefhebbers van gadgets geïnspireerd door strips konden op F.A.C.T.S hun hart ophalen tussen de honderden kraampjes met plastic memorabilia en poppetjes. Uw gedienstige blogger kon z’n portemonnee niet in z’n zak houden en pikte een Skellington Jack die hij schaamteloos UIT DE PLASTIC VERPAKKKING HAALDE om daadwerkelijk mee te spelen. Laat hij die vrij is van zonde de eerste latex steen werken, wist zelfs de Bijbel al.

Kiekjes van de R2D2-club en het kostuum met de grootste spanwijdte in dit FlickR setje. Veel dank aan Clo Willaerts, de BGGD en Emmanuel VM voor deze uitstap!

Dit Is een beetje een fotoblog aan het worden. Ik moet snel weer wat idiote filmpjes zien te schieten. Vooral dat idee van die binnenhuisinrichters die mijn woorden te letterlijk hadden genomen en Venetiaanse blinden hebben opgehangen.

Bovenstaande is een foto uit de Murga parade 2009, afgelopen zaterdag. Het fotosetje op Flickr is best leuk, maar volgens jaar wil ik toch achter de schermen beeldjes maken.

Sven vraagt, wij draaien. Perfecte locatie gevonden voor zijn naaktshots. Mijn dak. Voor de volledigheid zelf even gaan zitten.