Eerlijk delen:

Eerlijk delen:

In een nieuwe campagne biedt electrabel zelfstandigen (zoals ik) een geschenk aan, bestaande uit gerief dat we kunnen gebruiken. Onderleggers. Naamkaartjes. Stickers voor de etalage. Je kan de kleuren of het lettertype niet zelf kiezen. Heel klein subtiel bijna niet te zien zit op dat gerief een klein logootje van het bedrijf. Valt echt niet op. Men onderschat vaak wat de waarde van een pak onderleggers is voor een 3D animator. En wat is een webbouwer zonder stickers op zijn etalage?

Ik ga direct mijn geschenk bestellen! Ik kies voor 100 visitekaartjes. Ik schat niet dat mijn klanten zich zullen afvragen waarom ik plots mijn huisstijl heb weggegooid of waarom ik reclame maak voor mijn energie leverancier. Dank u Electrabel. Het is mijn energie.

Eerlijk delen:

Mijn haar was niet lang genoeg om weg te schenken en ik was niet zeker of een kanker survivor mijn steeds opzij waaiende bles als opsteker zou beschouwen. Ik was wel genieuwd hoe ik eruit zou zien met kort haar, dus trok ik naar Taaz.com om me een nieuwe look aan te meten op basis van een foto met nat, achterover gekamd haar. Er waren geen kapsels voor mannen, maar ik heb me wel geamuseerd.

Zo heeft CD&V een voorlopige tekst (69 pagina’s) in PDF, die van Groen telt 77 pagina’s. NVA schrijft “Hier vindt u binnenkort ons programma“. Vlaams Belang toont z’n programma in een geanimeerd flipbook van 52 pagina’s in een haast onleesbaar lettertype. Het kan beter: LDD heeft een duidelijke PDF met 10 punten, SP.A en VLD tonen duidelijke rubrieken op hun homepages.

Eén van de 3 partijen waarvan ik het programma kon inkijken had standpunten die me wel zinden. Zo beslist een mens hoe hij stemt. Elke partij geeft miljoenen aan communicatie uit: affiches, foto’s, slogans, interviews. Maar het programma waarmee ze ons willen besturen is niet te vinden.

Ik werk al 14 jaar met Apple computers en Adobe software. De ruzie tussen de 2 is uit de hand aan het lopen, wat mijn werk beïnvloedt.

Apple heeft een ezeltje dat geld legt. Er zijn 85 miljoen iPhones/iPod/iPads die draadloos software, muziek en boeken kunnen kopen. Eén vierde van de apps is gratis, maar Apples nieuwe advertentieplatform hoopt zelfs daar nog wat van terug te krijgen. Er zijn tot vandaag 4 miljard apps verkocht. Da’s een serieuze geldezel.

Adobe wil doodgraag mee met die trein. Als ze een manier kunnen bieden om websites, games en apps te maken voor alle PC’s / telefoons, dan kunnen hun klanten geld besparen. Daarom wil Adobe de Flash plugin laten werken op de iPhone/iPod/iPad. Apple wil de plugin niet toelaten. Dus maakte Adobe een manier om Flash te converteren naar apps. Wat Apple opnieuw verbood. Waarom Adobe begon te schelden.

Apple wil het ontwikkelaars moeilijker maken om over te stappen naar nieuwe platformen, volgens dit artikel. Je kan zo’n evoluties niet tegenhouden, maar wel genoeg vertragen om in tussentijd een paar miljard op te scheppen die de volgende innovatie financiert. Dat is business. Dat is hard. De 2 zijn dan ook geen speelmakkers. De laatste jaren hebben ze elkaar al heel wat slagen en verwondingen toegebracht. Ik denk direct aan deze 4 veldslagen:

• Apple nam in 1999 zo’n grote hap uit het marktaandeel van Adobe’s Première software met Final Cut Pro, dat die Adobe zich terugtrok uit de markt.
• In 2001 maakte OSX Preview de Adobe Reader overbodig voor veel Apple gebruikers.
• Flash Video kelderde in 2006 de ambities van Apples Quicktime om het dominante videoformaat te worden op het internet.
• Adobe bracht in 2007 Lightroom uit om fotografen weg te lokken van Apples Aperture.

Vecht rustig door, concurrentie is niet slecht. Maar doe het achter de schermen. Demp je stem. Huur ninja’s. Jullie klanten kiezen niet makkelijk de één of de ander.