Sandman

Ik heb gedroomd dat ik droomde. Ik kan me alleen niet herinneren dat ik me mijn droom-droom kon herinneren in mijn droom. (Da’s toen ik wakker werd en toen wakker werd).

Eindelijk. Na een jaar of 5 leegstand komt er een nieuwe huurder in het smalle pand op mijn pleintje. Hoeveel inkomsten mis je dan als verhuurder? Een gebouw met veel passage en glazen voorgevel: 2500€ per maand? Een dikke 150000 in totaal? De laatste eigenaar, een reisbureau, had alleen een blauw schaalmodel achtergelaten op de eerste verdieping. Ik ben nooit tot concrete plannen gekomen om het te ontvreemden, wat ik betreur nu Vastgoed Van Hoof het pand gaat betrekken. More… »

Ben je niet gek op dromen? Er zit materiaal in dat je overdag niet hebt kunnen verwerken, maar probeer er soms maar eens een touw aan vast te knopen. Er zijn geen overvloeiers tussen de scènes, ‘t gaat hard van de ene absurditeit in de andere. Dit was vannacht:

De wereld was aan het vergaan door een ongekend probleem. De winden werden heviger en heviger. Geleerden van de hele wereld probeerden uit te zoeken wat er aan de hand was. We hadden een DVD gekregen van de aliens, met een boodschap die we niet verstonden. Maar toen ontdekte Imke Dielen dat er nog tekst in beeld te zien was, als je het contrast heel hoog zette. De boodschap was dat we het gewoon moesten aanvaarden, dat er geen reden was, dat we zwijnen waren.

Toen werd ik gestoken door een wesp die de kamer in was geslopen maar er niet meer uit raakte doordat we alles gebarricadeerd hadden. Ik hoorde op tv dat een man het eerste zwijn had gedood dat vroeger een mens was. Ik keek verward op en zag een beeld van een man die per ongeluk een raaf doodde die hem probeerde te vermoorden. Ik nam dan maar een bad dat iemand had laten lopen die naar Hasselt was om dringend een medicijn te gaan halen. Daar was de professor heel kwaad om, omdat hij wou dat de vrouw het raadsel mee oploste in plaats van 1 mens te proberen redden.

Er zit alvast een heel sterke actiefilm in, denk ik. Met Imke in de hoofdrol.

Toen ik vorige week boodschappen ging doen in de Delhaize zag ik plots deze beesten tussen de hesp en de kaas. Ik wou lachen met de waanzin van een koek-ensemble dat tussen de kaas en de hesp speelde, maar daar waren ze te griezelig voor.

Op het eerste gezicht zien ze er vrolijk uit, maar als je een tijdje staart naar hun dwaze grijns krijg je kippevel. Het Efteling-gevoel. Nooit helemaal vertrouwen dat het levenloze objecten zijn. Je rug niet echt naar hun durven draaien. Dat platte koekje is nog het ergst, die hamert de hele dag op z’n eigen hoofd. ’s Nachts strompelt hij gillend tussen de frigo’s in de lege winkel door omdat het zo’n pijn doet. Wat bezielt een reclamebureau om deze masochistische griezels tussen de kaas en de hesp neer te poten? Zelfs de muziek was een beetje angstaanjagend, metro-muzak. Ik wil wedden dat menig kind hierbij spontaan begint te huilen.

De plantsoendienst van de stad Antwerpen kan bezwaarlijk luiheid verweten worden. Telkens ik de plantentuin in wandel is er weer wat veranderd: een rechthoek uitgegraven, een cactus-eiland, een nieuwe vijver.

Ik had net tranen in mijn ogen, zittend voor het nieuwe moestuintje. De wasabi van mijn sushi-lunch zal er wel voor iets tussen hebben gezeten. Fiere prei, frisse jonge sla en veel kruiden.

Ik ben er mij bewust van dat ik (voor een stadsmens) veel schrijf over parken en bomen. Opgroeien in een Oost-Vlaams polderdorp heeft meer nagelaten dan een accent dat ik soms bovenhaal.

Konijn van Flickr gebruiker 'peterastn'

Ik heb altijd graag Sim City gespeeld: het spel waarbij je een stad bouwt. Parken zijn daarbij cruciaal om je burgers gelukkig te houden. Da’s ook zo in ‘t echt.

Ik heb het Antwerpse stadspark altijd een fijne plek gevonden om heen te trekken. Rond de vijvers mag je niet wandelen, ik vond het geweldig om vorig weekend te zien dat veel mensen daar hun kas aan hadden geveegd. Over de hekken geklommen om aan het water te zitten tussen de konijnen.

Die beesten zijn ondertussen gewend aan de drukte. ‘t moet al de tweede of derde generatie zijn die nu rondhuppelt. Waarschijnlijk begonnen als een leuk idee: zet wat konijnen in die zones waar niemand mag wandelen. En dan vergeten hen te castreren. Straks moeten ze valken uitzetten om het evenwicht te herstellen. ‘t is zo fragiel allemaal. Ik heb gehoord dat zelfs voor trekvogels de vijvers cruciaal zijn: als die niet voldoende kunnen rusten en drinken zijn ze niet sterk genoeg voor hun tocht.

Wat gaat dat geven met de heraanleg van het park? Ik heb al de wildste verhalen gehoord over de nieuwe bestemming van het park. Er staat na 5 jaar eindelijk weer water in de vijvers, of ondertussen alweer smerig groen wier. Bende Van Patrick: denk alsjeblieft goed na voor je wat aanvangt met mijn park. Op een mooie dag passeren er makkelijk 5000 wandelaars, joggers, spelende kinderen, voetballers en cricketspelers.

De boom naast m’n keuken krijgt op een prachtige manier nieuwe blaadjes. Elke dag zijn ze een stuk verder opgeschoten in grote trossen.

Het is nog vroeg in Rendeux, een gehucht tussen 3 kleine steden in Luxemburg. Er hangt mist in de geul links van het huis die ik de vallei heb genoemd. 

Soms denk ik me in dat ik met aliens praat. Ze landen, ik maak hun een broodje kaas en we tetteren een beetje over onze culturen. Sommige dingen die we doen en zeggen gaan er bij hun vlot in (broodjes kaas bijvoorbeeld). Af en toe vertel ik over onze gebruiken en zijn ze met stomheid geslagen.

Zo was ik vorige week Ssléèshish aan het vertellen dat ik naar een trouwfeest trok en dat ik bijna over het hoofd had gezien geld over te schrijven.

“Moeten jullie zelf het feest betalen?” vroeg hij zich verbaasd af. “Maar neen“, legde ik uit, “ik schrijf geld over als cadeau, omdat het koppel al lang samen is.”

Hij dacht even na. “Maar als je alles optelt, betaal je dan eigenlijk toch een stuk van je eigen eten en vertier?” “Ja…“, aarzelde ik, “als je ver van het koppel sta betaal je wat minder, als je hun goed kent schrijf je zelfs meer over dan het hun kost.”

Hij overdacht het vertelde terwijl hij aan een stukje waterkers pulkte. “Krijg je korting op je ticket wanneer je vroeger overschrijft?” vroeg hij nog. Ik besefte dat we nog niet aan de nieuwe patatjes waren en smeerde alvast nog een broodje.

Is dat nu mijn gedacht of hebben we nog nooit zo hard naar de zomer uit gekeken als nu? Misschien ben ik in een leeftijdsgroep gekomen waarin de winter harder aankomt. Jicht en zo.