Soms denk ik me in dat ik met aliens praat. Ze landen, ik maak hun een broodje kaas en we tetteren een beetje over onze culturen. Sommige dingen die we doen en zeggen gaan er bij hun vlot in (broodjes kaas bijvoorbeeld). Af en toe vertel ik over onze gebruiken en zijn ze met stomheid geslagen.

Zo was ik vorige week Ssléèshish aan het vertellen dat ik naar een trouwfeest trok en dat ik bijna over het hoofd had gezien geld over te schrijven.

“Moeten jullie zelf het feest betalen?” vroeg hij zich verbaasd af. “Maar neen“, legde ik uit, “ik schrijf geld over als cadeau, omdat het koppel al lang samen is.”

Hij dacht even na. “Maar als je alles optelt, betaal je dan eigenlijk toch een stuk van je eigen eten en vertier?” “Ja…“, aarzelde ik, “als je ver van het koppel sta betaal je wat minder, als je hun goed kent schrijf je zelfs meer over dan het hun kost.”

Hij overdacht het vertelde terwijl hij aan een stukje waterkers pulkte. “Krijg je korting op je ticket wanneer je vroeger overschrijft?” vroeg hij nog. Ik besefte dat we nog niet aan de nieuwe patatjes waren en smeerde alvast nog een broodje.

Ik heb daarnet een abonnement gekocht voor de Zoo. Het plan is er af en toe mijn boterhammen te gaan eten of met de laptop te werken. De koffie is niet slecht, mail kunnen we overal checken.

Aan de balie wist men dat er zo’n 45.000 abonnementen zijn, samen goed voor ongeveer 150.000 mensen. Ik weet dat de verzorging van die dieren erg duur is, maar tel daar de gewone ticketverkoop plus sponsoring, fastfood en subsidie bij en je komt aan een indrukwekkende jaaromzet. The environment is big business.

Enfin: ‘t was leuk. Overal Paasversiering, kuikentjes, de nieuwe verblijven die eraan komen, zwangere olifanten. Misschien moet ik een vaste dag kiezen om in de zoo te werken. Woensdag dierendag.

Is dat nu mijn gedacht of hebben we nog nooit zo hard naar de zomer uit gekeken als nu? Misschien ben ik in een leeftijdsgroep gekomen waarin de winter harder aankomt. Jicht en zo.

[/caption]Bijna had ik iets gevonden in de solden. Bijna. OK: ‘t lag bij de vrouwen. Maar ik ben smal. Maar ‘t was in goed licht echt roos, niet donker rood. Damn. Sjans dat ik het heb laten hangen.

Ik kom uit een wijk in een dorp. Dat dorp was oud. De oudste ijzeren hangbrug van West-Europa stond naast ons kasteel, dus het moet echt erg oud geweest zijn. Die wijk, daar waren wij eerst. Ik was anderhalf toen mijn ouders er een huis kochten. De wijk was net verkaveld en onze kavel was de eerste. We zagen aan alle kanten groen en andere kavels met bordjes met telefoonnummers op. Achter ons lagen weilanden, daarachter bossen en nog verder naar achter polderland.

Ik heb een aantal keer midden op straat een hert gezien. Niet toen alles nog leeg was, maar later. Het hert stond doodstil en schatte mij in, terwijl ik hem inschatte. Kleine reeën zijn lief, oude herten zijn indrukwekkend en mysterieus. Je bevriest net als het hert wanneer je oog in oog staat. Het is een kostbaar moment van een hogere orde.

Mijn jeugd begint afstand van mij te nemen, sommige verhalen zijn 26 jaar oud. Daarmee valt ook die tijd weg toen overal rond ons groen lag en herten de straat over staken. Het was een tijd waarin ik heel open naar het leven keek, omdat zevenjarigen meestal nog niet gekwetst zijn op een manier die muren doet groeien. Ik durfde een groot hert aankijken, nahijgend van het eind dat ik net had gerend, onbevangen.

Ik heb dit weekend een hert gezien in Antwerpen, als je even mijn metafoor wil volgen. Ik was heel even niet meer al die uitgemaakte dingen, ik wist nauwelijks nog welke kan ik op ging. Ik staarde het hert in de ogen en huilde. Het heeft, de straat overstekend, mij aankijkend, jaren weggespoeld. Het is een koude dinsdag alleen in mijn bureau, maar ik ben niet meer de man van vrijdagochtend. Ik heb weer kort haar, rode kaken en een groene short en ruik naar het gras waar ik niet in mag rennen door m’n allergie.

Dingen gebeuren. Dingen waar we geen controle over hebben. Dingen waar w e naar staren vanaf de zijlijn met een domme blik in onze ogen. We weten vaag dat we iets te maken gehad hebben met de keten gebeurtenissen die geleid hebben tot waar we naar staren, maar veel verder komen we niet.

We zouden stevig ons hoofd kunnen schudden om de mist weg te jagen, wat misschien de hele oorzaak-gevolg ketting zou onthullen, maar op dit moment voelt het als een geruststelling dat we niet te ver kunnen kijken. Opgepast: beperkte zichtbaarheid. Dat is niet altijd slecht. Mijn zusje heeft lang getwijfeld of ze die nieuwe bril wel zou houden, omdat alles zo scherp was. Ze had op zich de wereld liever iets waziger.

Dingen gebeuren, vergoelijken we. Een goed zin om verhalen af te sluiten. Zeker sterker dan “Ge hebt zo van die mensen”, “Als we maar gezond zijn” en “Dat kunnen ze u al niet meer afpakken”. Dingen gebeuren.

De energie waarmee je rondloopt, da’s maar iets geks. Ken je die dagen waarop je je futloos voelt, zonder eruit te raken? Wat je ook doet: buiten komen, bijslapen, koffie drinken, het haalt niets uit. Maar je weet dat, moest er plots brand uitbreken in de keuken, de adrenaline zou zorgen dat je een boost krijgt die je veel scherper maakt, alerter, sneller. We hebben ten allen tijde ne reserf liggen waar we niet aan kunnen.

Ik probeer op verschillende manieren een klein beetje van die energie te gebruiken. Ik heb gemerkt dat, wanneer je een aantal keer heel snel na elkaar inademt, je direct een licht gevoel van ongerustheid krijgt, en wat alertheid. Idem door te gaan liggen in bed, al je spieren te ontspannen en ze dan allemaal tegelijk snel te spannen.

Ik maak mezelf wijs dat ik fragmenten van een noodtoestand fysiek naboots en mijn alarmcentrum daarmee om de tuin leidt. Het lijkt in zekere mate te werken. Laat ons hopen dat alles ook nog normaal werkt wanneer het huis afbrandt.

Ik ben bijna herladen. Een staafbatterijtje met een knipperend lampje eronder. Volgende week zal het lampje constant branden en mag iemand mij uit de lader nemen.

‘t Is een indrukwekkende break geweest, waarop ik massa’s heb opgezogen uit zoveel media. Terwijl ik dit schrijf bekijk ik “An anthropological introduction to YouTube”, een 30-minuten durende video die ik anders zou gebookmarkt hebben, om wat later gewoon de bookmark weg te gooien. Ik heb CSS2 geleerd, Maxwell Render, Papervision, een beetje Filemaker/Bento, Poser en Realflow. Om nog maar te zwijgen van de sociale netwerken waar ik eindelijk wat meer ben beginnen interageren (om ze te verstaan).

Binnen 2 weken start ik, een einde vroeger dan verwacht, mijn eerste job als freelancer, voor de VRT. No snel de laatste content op mijn business site zetten, en we vliegen erin. Spannend.

When you buy a tube of moisturizing hand lotion at, say, Kruitvat, you basically walk to the isle, grab an container from the shelf and pay for it.

Not so at the Aveda store I happened to pass by. I was listening to Buckley, gazing at the flacons, as I was helped by a girl. Her introduction was lost on Buckley, but this didn’t scare her off. She understood my needs, went behind the counter, grabbed an extra large lotion container (which would have cost around 100€ if it had been purchasable) and started to moisturize my hands using her own.

I’m not used to touching strangers, I even kiss cheeks only after the fifth time I meet a friend. And this wild stranger grabs my hands, caresses my fingers, toys with my lumbricals. I nearly fainted and evidently bought the tube. I wander how they sell lubricant.

I wanted to write something funny about the guy with a ‘White Power’ tatoo o his ass. Instead, I write: Very soon, I will cry for a long time and all the mud will be washed away in the flood.