Ze waren met velen vrijdag: de early adopters die hun klauwen op de zesde versie van Apples OS, bijgenaamd ‘Snow Leopard’ wilden liggen. Spijtig genoeg kreeg Fnac de schijfjes pas een week later binnen en zat Switch zonder internet: geen facturen of elektronische betalingen. Er vloeide bijna bloed. Gelukkig zijn nerds alleen in World Of Warcraft gewelddadig.

Ik had gelezen dat deze update vooral kleine wijzigingen aanbracht, en de basis legde voor de toekomst met nieuwe technologieën als 64-bit ondersteuning en het gebruik van de grafische kaart voor… eh… niet-grafische toepassingen. Ik heb onthouden uit mijn Imec-verleden hoe moeilijk het is voor een programmeur om verschillende processors of cores samen te laten werken. Apple verlaagt nu de drempel om snelle programma’s te maken. Tof. ‘t kan niet snel genoeg gaan.

M’n installatie duurde een uurtje. Ik was direct onder de indruk van de Quicktime Player, die beelden van je webcam kan opnemen of je eigen scherm capturen; vroeger moest je daarvoor betalen via Quicktime Pro. Als bonus kan je de filmpjes direct op YouTube zetten. Verder heeft Apple alle print drivers weggegooid, wat veel plaats spaart. Als je een printer toevoegt, wordt de recentste driver van het internet gehaald. Het stuurprogramma voor mijn Canon printer is zelfs beter dan het vorige. Verder is alles een beetje sneller, mooier, handiger en vlotter.

Als een programma of plugin die je gebruikt nog niet compatibel is, check dan snel of er geen update beschikbaar is. Ik moest Mail Unread en Quicksiver even updaten, iStat Menus is onderweg. Ik schat dat het vrij veilig is om een werk-computer te upgraden, maar als je een oud toestel liggen hebt (moet Intel Processor hebben), dan zou ik daar eerst op testen of al je randapparaten nog goed werken.

De NMBS is begonnen met een campagne om z’n ticketautomaten te promoten. Iets in de zin van “win tijd, koop je ticket in de automaat”.

Nu stond ik daarnet aan zo’n automaat en kon het niet laten even te tellen hoe lang het duurt om een kaartje te kopen. Als je exact weet waar je moet klikken kom je aan 1 minuut 10 seconden. Als je even aarzelt en de schermen wil bekijken, kom je aan anderhalve minuut. Mensen hebben tot 15 seconden nodig om elkaar af te wisselen. Als er 5 mensen voor je staan, zit je dus snel aan 8 minuten.

Het erge is dat ongeveer de helft van die tijd wordt opgeslorpt door de machine zelf. Ze wacht. Ze zandlopert. Ze praat met Banksys. Bankcontacten in supermarkten hebben maar 1 seconde meer nodig om je saldo te checken, de NMBS 12. Ik vraag me af waarom ze grote glimmende kasten rond de oude toestellen hebben gezet, in plaats van eerst te zorgen dat je op 20 seconden een ticket kan kopen.

Dconstruct schreef een wedstrijd uit met als opdracht: “Wat zou jij willen bewaren voor de toekomst?”

Ik dacht direct aan tastbare dingen, waarbij de emotie sterker weegt dan wat het elektronische alternatief aan meerwaarde biedt. Zoals een krant. Er 3 keer door gaan aan verschillende snelheden, frutselen, draaien, uiteen trekken. Heerlijk. Dat mis ik echt aan een online krant.

Ik maak tegenwoordig veel games, dus speel ik ook veel games. Research. Vooral zogenaamde Casual Games, die je speelt terwijl je op de bus wacht. Ik las ooit deze vuistregel: Games should easy to learn but hard to master.

Easy to learn impliceert voor mij dat er zo weinig mogelijk inleiding is. Je start het spel en krijgt hulp terwijl je speelt. Een handleiding is het laatste wat een opgewonden kind met een glanzende doos in z’n armen wil zien. Het gebruik van toetsen of een muis moet zichzelf uitwijzen.

Ik ben gek van minigames op de iPhone of iPod touch: ze starten bij 80 cent en je kunt er uren mee spelen. Vooral spellen waarbij geen enkele spelbeurt hetzelfde is zoals Fieldrunners (boven) zijn heerlijk. Als je 10 vaste levels moet afwerken, ben je minder geneigd een spel 2 keer uit te spelen.

De concepten achter “nieuwe” games zijn vaak oud: Wikipedia beweert dat Tower Defence games zoals FieldRunners, gebaseerd zijn op een spel dat Rampart heet, een kleine 20 jaar oud. Vertikal Scrollers zoals iFighter (rechts) bestaan al 30 jaar. De graphics zijn mooier geworden en je kan nu bewegingssensoren gebruiken om de held te laten vliegen, maar het concept blijft onveranderd. Bij boardgames, is dat nog opvallender, omdat ze niet afhankelijk zijn van technologie. Het schaakspel gaat al meer dan 500 jaar mee zonder een enkele update, backgammon stamt uit de zesde eeuw.

De complexiteit van spelletjes op draagbare telefoons moet de mensen van Nintendo en Sony een doorn in het oog zijn. De laatste iPhone heeft niet alleen een heel snelle chip, maar ook een extra grafische chip, zodat het toestel niet moet onderdoen voor een PSP of een Nintendo DS. Zeg nu zelf: wie wil er een tweede toestel van 170€ meesleuren als je telefoon hetzelfde aankan? In landen waar gsm’s gesubsidieerd worden is zelfs de prijs van het toestel geen obstakel meer. Daar komt nog eens bij dat een PSP-spel snel 40€ kost bij Bart Smit: voor die prijs heb je snel 20 iPhone games.

Ik zou ontzettend graag iPhone games beginnen maken. Onlangs heb ik gelezen dat de taal van Flash niet eens zo sterk verschilt van Cocoa, waarmee iPhone proramma’s worden geschreven. Mmmm. To-do lijstje: lotto winnen, 2 maand verlof, Cocoa leren, goudmijn vinden en met pensioen. Niet dat ik goed ben in ontspanning, maar ik kan op dat strand altijd m’n eigen games spelen.

De 18de verdieping van de Antwerp Tower, het is zonniger dan het in lang is geweest. Dit is de laatste dag van mijn moeders kantoor, alles is weg, ik help de laatste pc’s wissen. Ik herinner me dat we hier de afwas kwamen doen voor een cola en wat extra zakgeld, hoe we gebouwen zochten die er vanuit de lucht heel anders uit zagen. ‘t is zo anders dan mijn thuiskantoor, soms denk ik aspecten van dit The Office te missen als zelfstandige. Moet dringend wat personeel aannemen.

Ik zit op m’n terras te werken. Ik woon aan de Mechelsesteenweg, vlak bij de Waterwerken. Ik zie een hoop handelszaken vanop m’n balkon op de tweede verdieping. ‘t Gaat al jaren niet bijzonder goed met die winkels en kantoren. Toen ik het appartement voor de eerste keer zag, staarde een grote man met een vergrootglas me aan. Hij hing op spandoek aan de overkant, naast “Kantoren te huur”. Die blokken staan 3 jaar later nog steeds leeg. Idem voor het reisbureau wat verder en de krantewinkel die telkens even open is en dan weer failliet gaat.

Ik zie misschien spoken door de crisis, maar ik heb toch de indruk dat er de laatste maanden nog veel meer sluit. Restaurant Greens op de hoek is net dicht, er hangen vervaarlijk uitziende papieren over de hele etalage van Time Break en het Afrikaanse Nail Center heeft het nog geen maand uit gezongen.

Ik ben nog niet bang voor mijn sector: het lijkt wel alsof grote klanten weg gaan van grote bureaus om te besparen. Ze zijn welkom. Mijn overhead is vrij laag. Af en toe ne spaghetti hiernaast, ik reken u geen 130 euro per uur voor account management.

Ik heb deze ochtend ontbeten met een kommetje Honey Pops. Ik heb laat geluncht met een rijk omelet: kaas, champigons, ajuin. En een pistolet. Deze avond heb ik 2 hamburgers gebakken met een bloemkool en 300gr aardappelen. Als dessert een halve pot yoghurt met een perzik in.

Ik denk niet dat ik het goed zou doen op Robinson.

To prove I’m not dead: a vodcast! I guess Twittering does replace blogging in a way. Or maybe I just don’t have that much to say lately. Perhaps I prefer to LISTEN for a change!

Nah.

Strass Interactive and I went our separate ways. A blog is not the appriopriate place to go into detail, suffice it to say other options are on the table which should not keep YOU from doing me an indecent proposal involving that great mix of 3D, video, design and flash.