… en mijn liefste schoof achter de Mac, logde in met haar eigen profiel, leerde op 15 minuten een foto te scannen, die te web-optimizen (beetje help) en door te mailen. Mapjes maken, dingen verschuiven.

See how everything is easier on a Mac.

Te gek. Ik vond net een schitterend initiatief van Dancing Roxy te Bilzen: de Nacht van de Vrijgezellen! De voorwaarden zijn misschien een beetje streng, maar laat je niet afschrikken!

***********

…wordt u aangeboden in Dancing Roxy door Club Saffier elke vrijdagavond vanaf 21u. Dit is een gezellig samenzijn van enkel alleenstaanden, men kan dit vergelijken met een avond uit in een dancing. Onder alleenstaanden verstaan wij personen die niet gehuwd zijn of deze die in echtscheiding zijn en die dit kunnen aantonen met eventuele documenten (papier advocaat, gemeente, gezinstoestand, etc). Men mag steeds vriend of vriendin meebrengen die aan deze voorwaarden voldoen. Pascontrole en Stadskledij worden gevraagd.

Het duurt honderden jaren voor de loop van een rivier serieus is gewijzigd. Het water dat in de meanders knibbelt aan de aarde en een bochtig patroon door het landschap legt. Een hard stuk rots waar het water rond moet.

Ik ben benieuwd of we aan dit lijstje met factoren die de loop van een rivier kunnen wijzigen binnenkort de GB-karretjes gaan kunnen toevoegen die Leuvense studenten in de rivieren keilen.

Alweer een trek die ik van mijn vader heb // ik stel sommige dingen echt te lang uit // ik heb een afspraak gemaakt met de dokter voor maandag 15:30 // ik had dat eigenlijk veel eerder moeten doen // Waarom kunnen ze mij niet voor alles onder volledige narcose brengen? God, dank je dat ik biologisch gezien geen kinderen kan krijgen.

15 Oktober 2002

Begrijp me toch, Jessy Baby, ik wil alleen een gezin met je beginnen om een geweldige voorraad Tupperware te kunnen kopen.

Deze ochtend vroeg hoorde ik op het nieuws dat in Bali 2 bomaanslagen waren gebeurd. Het bali waar Sven op vakantie is. Toeristen gewond. Gelukkig mailde de zus van Verel dat alles OK was. Ik heb opeens heel wat minder sympathie voor Al Quaeda.

Het leven heeft zijn onverwachte kanten. Terwijl ik gisteren met Jess over straat loop, holt een van slecht Engels en een digitale camera voorziene Aziaat ons achterna. Zijn meesteres, die even verder in een cafe met glazen wanden zat te wachten had hem erop uit gestuurd ons aan te spreken: ze waren aan het casten voor een nieuwe billboard campagne van het bekende jeansmerk Levis. Hold it, daar blijven we gerust even voor staan.

Om een lang verhaal kort te maken: Ik krijg donderdag telefoon als Londen mijn foto heeft goedgekeurd. Uit de 100 foto’s. Hoeveel hebben ze er nodig? 5? 6? Ik hoop er niet op, maar het idee dat ik metershoog in Belgie zou ophangen, zint me wel

Haal die mooie wollen handschoentjes uit de kast die men ons als kind aandeed toen we de mazelen of rode hond hadden opdat we onszelf niet zouden verwonden door de jeuk.

Herbruik die wollen kleinnoden die een lieve bomma op een rustig moment met een sigaar en een tas kamillethee zat te haken, want deze nieuwe versie van de site is nog zo ruuw dat je je arme vingers pijn zou kunnen doen door er langs te surfen. Maar het werkt. Het “opbouw-effect” dat het fotoboek kent (klik op Roby) komt ook in dit dagboek; er komen nog 2 area’s bij, een help sectie en een “settings” paneel dat al je instellingen onthoudt.

/———-\

Alex gisteren gezien, lang geleden. Mail me als je dit leest: in deze barre tijden werken we misschien nog eens samen aan een project met onze uiteenlopende disciplines!

Het werk werd me gisteren even teveel. Ik sprong op de Mountain Bike en ging een uurtje racen door het bos achter Imec, op zoek naar kastanjes. Ik zal Jeroens kennis van Gaia eens op de proef moeten stellen, maar ik heb de indruk dat beuken geen kastanjes in hun buurt tolereren.

Ach wat, Delhaize had er wel Let op dat je er niet verslaafd aan geraakt, Trui!

Le Fils van de gebroeder D’Ardennen is een verbazingwekkende film. Een film die ingaat tegen elk woord dat ik op het Rits heb geleerd. Het is een portret van een moment uit het leven van een eenvoudige man, wanneer er iets ergs gebeurt in zijn leven.

Hoewel dit heel natuurlijk in beeld is gebracht, weet ik eigenlijk niet of dit het soort cinema is dat ik wil zien. Wat is de meerwaarde van de projectie van dit verhaal? Ik denk dat films iets moeten bieden dat buiten ons bereik ligt, iets wat ons niet zou kunnen overkomen. Ik heb het gevoel, hoewel dit een heel eerlijke cinema is, dat heet zo dicht tegen de het leven aanleunt dat ik het morgen ook zou kunnen meemaken in Charleroi. Erg verwarrend.