Vroeger duurde de slaap 2 tot 3 slaapcycli van 3 uur; tegenwoordig is dat

slaap – reclame – slaap – reclame -slaap

mensen die je om de haverklap verzoeken “nog eens iets leuks te vertellen” maken mij doodsbang. Natuurlijk, ik zou om iets leuks kunnen terugvragen, maar wat als ik opeens zonder leuke dingen val om te vertellen?

Ik las in De Standaard een interview met Robbe De Hert. “Mijn generatie keek niet meer op van Pulp Fiction, wij hadden dat in the Wild Bunch allemaal al lang gezien. Na de film in kwestie gezien te hebben Robbe, moet ik zeggen dat jouw generatie snel tevreden is.

Gisteren Jian gui gaan kijken, The eye. Met minimale middelen slaagt de regisseur erin de spanning flink op te drijven. Hoewel het plot nogal gelijk loopt met een recente VS blockbuster, is de montage en de keuze van de beeldgrootte de moeite om te gaan bekijken.

Ik had zin in de hitte op kantoor gewoon te gaan liggen. Niets doen. Gewoon naar huis gaan. In de cafetaria was gratis fruitsap, Weehaaa. Ik denk dat het mijn lichaam alweer verlaten had, door de hitte uit mijn huid gezogen tegen de tijd dat ik weer achter het scherm zat.

Toch in geslaagd een half deftig site design op poten te zetten, zie foto vandaag.

Cool. Ik ben erin geslaagd om het DVD project dat ik had gemaakt te deleten. Volledig. 4Gb. Ik weet niet wanneer of hoe. De folder is leeg

Ik denk dat ik een copie van het eindresultaat heb op IMEC. Dit is dus waarom ik een DVD-schrijver wou. Can you spell back-up?

“Met mes en vork eten”

Is altijd mijn metafoor voor beschaving geweest. Onder druk van Colin Powell pas ik hierbij mijn definitie aan, opdat ook Amerikanen eronder zouden vallen:

“Met minstens 1 stuk bestek kunnen eten”