Onze reeks waanzinnige dromen wordt voortgezet. Ik werd op de trein ondervraagd door een agent; ik denk dat er net iemand was vermoord. Hij geloofde mijn verhaal niet. Even later kwam er een man van rond de 40 met een dikke buik en een petje joviaal met ons praten: één van de agenten was “under cover” gegaan om alles uit mij los te peuteren.

Ik kon weg geraken van de hansworst in Antwerpen Centraal, door op het grote standbeeld met de paarden en de ruiter te springen, ondertussen was mijn signalement verspreid en het krioelde van de agenten. Ik schreeuwde dat ik een deel van het beeld zo kapot maken, omdat er volgens een oude overlevering een geheim in zou zitten waarvan ik dacht dat het bommen waren.

Het afgebroken stuk beeld raakte de grond en deed niets, maar iedereen was blij met de archeologische ontdekking. Ik rende weg naar het huisje waar de conciërge van Antwerpen Centraal woont, ze had net het gras gemaaid aan de zijkant van de sporen. Het was er goed om vertoeven.

Als er een god bestaat, dan is het Russische woord voor handtas “Zakoshj”.

Door tal van misverstanden heb ik niet tegen de rok van Friedl Lesage kunnen pissen tijdens de uitreiking van de .culture2003 awards, volgend jaar beter.

////////

Mijn dag werd echter volledig goedgemaakt door de montage van SNAP (klik op de foto links of kijk in de video sectie). Waar een test-shot voor een auditorium-opname allemaal niet toe kan leiden…

We gaan donderdag naar de uitreiking van de prijzen van de culture2003-wedstrijd. Voor degenen die niet dagelijks lezen: ik zit er niet bij en 2 lullen die het niet verdienen wél. Ik zal proberen dronken te worden en tegen het daim rokje van presentatrice Friedl Lesage te pissen al lallend:

“Vive le roi de flash!”

Op mezelf eendjes voeren aan ons oud brood is behoorlijk droevig in een nat stadspar. Mijn gemalin ligt nog steeds uitgeteld op haar troon van kussens en lakens, sporadisch TV kijkend. Ik ben er niet eens in geslaagd haar een eend mee te brengen. We hebben niet eens een bad. Boehoehoe!

Ik ben nog altijd niet over de selectie van culture2003 heen. OK, sommigen hebben het verdiend, anderen zeker niet.

Hoewel, bij de pakken blijven zitten… check out de nieuwe hoofde voor mijn droid in het nieuws, of neem zelf een kijkje naar mijn motion-test

07:29 Vraag de witte mannen dat ze rechtsomkeer maken, mijn dromen zijn aan het normaliseren. Min of meer.

Ilse en ik waren op bezoek bij een meisje met psychologisch problemen, veroorzaakt door een uitgestorven kerstboom. Ik leerde het meisje te houden van een struik met dichte blaadjes; ik vertrouwde haar toe dat ze levensvreugde kon halen uit het snoeien à la Edward Scissorhands. Enfin, normaal…

07:05 Ik droomde dat ik Leaonardo Di Caprio was in “Catch me if you can’. We staan op de luchthaven en ze hebben me door! De politie, iedereen loopt achter mij.

Ik kan ontsnappen door een luik open te trekken, dat blijkt uit te komen op straat. In een andere dimensie. Op elk einde van de straat staat een klein leger aliens in frisse kleuren: hier een groen leger harige ballen, daar een oranje leger.

Ik ren gillend om hulp naar een willekeurig leger. Ze schieten me neer. Ze lachen. Ha, daar hebben we dagen eten aan. Ze lachten. “Als ze nu rustig naar ons zouden lopen, dan hoefde we ze niet af te knallen.”

Ze mag dan al categorisch weigeren mij “Sander” te noemen, aanroepend dat ze mij “Alexander” heeft genoemd bij geboorte, ik heb niet te klagen over mijn moeder en mijn opvoeding.

Bij een koffie na het eten in het ouderlijk huis zitten we te ouwehoeren over wasmachines, vrienden en onze jeugd en ik voelde dat het goed was: wat ik haar kon vertellen over mij en mijn leven en hoe ze erop reageerde. Hoewel niet altijd even snel heb ik het gevoel dat ze nog steeds meegroeit. Wanneer is het moederdag?

Welkom tot November, possums. Ik beloof heilig meer te slapen deze maand, ondanks mijn nieuwe JetPack Game in ontwikkeling! (Ah, who am I kidding?)

Denk eraan dat je alle voorbije maanden van de vorige jaren kan lezen door op de kleine rode knopjes naast de maand te klikken!