Soms begin je te rijden en stop je niet met rijden. Zo ontdek je Merksem, Schoten of Brasschaat. Ik heb geen zin in spitsvondigheden of vergelijkingen, soms moet je gewoon de wereld ondergaan terwijl je er traag door rijdt.

Valentijn en ik ben weer single. Op een vreemde manier voel ik me daar niet eens slecht bij. Heck, ik kan me niet eens indenken hoe mensen in een relatie eraan toe komen zelf nog dingen te doen.

In elk geval heb ik de tijd nuttig kunnen opvullen met wat leerstof die mijn site grondig door elkaar gaat schudden binnen enkele weken. XML was er al, XSLT, RSS en XHTML komen eraan. Dat en een glasblazer die een beetje op Aeolus lijkt…

Château Neuf du Pape, dat is iets waar ik grapjes over maak. Het betekent zoveel als “zullen we eens iets heel duurs bestellen”. Ik had er geen idee van dat Match ze verkocht, voor nog geen 13 euro. 2002 weliswaar. Maar toch, wat een rijke smaak. Ach, aan grapjes geen gebrek. Ik wil dat jullie “Die Laughing” draaien terwijl mijn kist de aarde in gaat, horen jullie mij?

Terwijl ik een Giant binnensteek besef ik dat veelwijverij inherent is aan de Antwerpse smeltkroes van culturen. Dat, naast het feit dat woorden als “veelwijverij”, “inherent” en “smeltkroes” veel te weinig gebruikt worden.

//////////////

Thirteen is een meesterwerk die Julie allemaal morgenavond moeten gaan kijken. Sjeesh, ik hoop dat onze kleine niet opgroeit tot zo’n kind. Deborah Kara Unger kan mij krijgen.

Hoe goed kan een weekend zijn? I’m on a f*cking roll or something dude. Bart De Pauw mag dan al een redelijk grote ego-show op touw gezet hebben, Het Eiland maakte dat ruimschoots goed. Verder hebben de ganzen van het Antwerpse stadspark Ilse en ondergetekende voorgedragen tot Weldoener Van Het Jaar en hebben ze bij de VUM nog steeds niet door dat mijn abonnement al meer dan een week verlopen is. Niet toevallig de Standaard.