Ik heb altijd graag Sim City gespeeld: het spel waarbij je een stad bouwt. Parken zijn daarbij cruciaal om je burgers gelukkig te houden. Da’s ook zo in ‘t echt.
Ik heb het Antwerpse stadspark altijd een fijne plek gevonden om heen te trekken. Rond de vijvers mag je niet wandelen, ik vond het geweldig om vorig weekend te zien dat veel mensen daar hun kas aan hadden geveegd. Over de hekken geklommen om aan het water te zitten tussen de konijnen.
Die beesten zijn ondertussen gewend aan de drukte. ‘t moet al de tweede of derde generatie zijn die nu rondhuppelt. Waarschijnlijk begonnen als een leuk idee: zet wat konijnen in die zones waar niemand mag wandelen. En dan vergeten hen te castreren. Straks moeten ze valken uitzetten om het evenwicht te herstellen. ‘t is zo fragiel allemaal. Ik heb gehoord dat zelfs voor trekvogels de vijvers cruciaal zijn: als die niet voldoende kunnen rusten en drinken zijn ze niet sterk genoeg voor hun tocht.
Wat gaat dat geven met de heraanleg van het park? Ik heb al de wildste verhalen gehoord over de nieuwe bestemming van het park. Er staat na 5 jaar eindelijk weer water in de vijvers, of ondertussen alweer smerig groen wier. Bende Van Patrick: denk alsjeblieft goed na voor je wat aanvangt met mijn park. Op een mooie dag passeren er makkelijk 5000 wandelaars, joggers, spelende kinderen, voetballers en cricketspelers.
Het is nog vroeg in Rendeux, een gehucht tussen 3 kleine steden in Luxemburg. Er hangt mist in de geul links van het huis die ik de vallei heb genoemd.
Een weekend weg van thuis is even wennen. Te kort om je te nestelen maar te lang om je niet te storen aan een douche die je met de hand moet vasthouden. Op vakantie ben ik vaak elke dag verder getrokken, dan heb je ‘t zelfde gevoel. Iets tussen rusteloosheid door ontheemd zijn en energie krijgen van constant in beweging te zijn.
Er waren vage plannen om deze herfst naar San Francisco te gaan. Maar ergens onderweg dacht ik dat ik: ik ben al zo stedelijk, misschien is SF meer van hetzelfde, alleen groter. Misschien liever een plakje jungle, iets exotisch. Ik open Google Maps en staar naar Latijns Amerika. Waarom niet eerst een nieuw continent doen, eerder dan een ander nog eens te bezoeken? Equador? Chili? Deze week eens rondneuzen op LonelyPlanet.
Soms denk ik me in dat ik met aliens praat. Ze landen, ik maak hun een broodje kaas en we tetteren een beetje over onze culturen. Sommige dingen die we doen en zeggen gaan er bij hun vlot in (broodjes kaas bijvoorbeeld). Af en toe vertel ik over onze gebruiken en zijn ze met stomheid geslagen.
Zo was ik vorige week Ssléèshish aan het vertellen dat ik naar een trouwfeest trok en dat ik bijna over het hoofd had gezien geld over te schrijven.
“Moeten jullie zelf het feest betalen?” vroeg hij zich verbaasd af. “Maar neen“, legde ik uit, “ik schrijf geld over als cadeau, omdat het koppel al lang samen is.”
Hij dacht even na. “Maar als je alles optelt, betaal je dan eigenlijk toch een stuk van je eigen eten en vertier?” “Ja…“, aarzelde ik, “als je ver van het koppel sta betaal je wat minder, als je hun goed kent schrijf je zelfs meer over dan het hun kost.”
Hij overdacht het vertelde terwijl hij aan een stukje waterkers pulkte. “Krijg je korting op je ticket wanneer je vroeger overschrijft?” vroeg hij nog. Ik besefte dat we nog niet aan de nieuwe patatjes waren en smeerde alvast nog een broodje.
Ik heb daarnet een abonnement gekocht voor de Zoo. Het plan is er af en toe mijn boterhammen te gaan eten of met de laptop te werken. De koffie is niet slecht, mail kunnen we overal checken.
Aan de balie wist men dat er zo’n 45.000 abonnementen zijn, samen goed voor ongeveer 150.000 mensen. Ik weet dat de verzorging van die dieren erg duur is, maar tel daar de gewone ticketverkoop plus sponsoring, fastfood en subsidie bij en je komt aan een indrukwekkende jaaromzet. The environment is big business.
Enfin: ‘t was leuk. Overal Paasversiering, kuikentjes, de nieuwe verblijven die eraan komen, zwangere olifanten. Misschien moet ik een vaste dag kiezen om in de zoo te werken. Woensdag dierendag.
‘t Idee van deze blog is zo goed mogelijk in te haken op bestaande systemen, eerder dan die zelf te maken. Al m’n videos en projecten komen op Youtube of Vimeo. Hier alvast eentje uit de oude doos: No Underwear Day. Een grappige reportage die ik met Sven draaide in 2002. Hij lijkt maar niet oud te worden.
De 18de verdieping van de Antwerp Tower, het is zonniger dan het in lang is geweest. Dit is de laatste dag van mijn moeders kantoor, alles is weg, ik help de laatste pc’s wissen. Ik herinner me dat we hier de afwas kwamen doen voor een cola en wat extra zakgeld, hoe we gebouwen zochten die er vanuit de lucht heel anders uit zagen. ‘t is zo anders dan mijn thuiskantoor, soms denk ik aspecten van dit The Office te missen als zelfstandige. Moet dringend wat personeel aannemen.
Is dat nu mijn gedacht of hebben we nog nooit zo hard naar de zomer uit gekeken als nu? Misschien ben ik in een leeftijdsgroep gekomen waarin de winter harder aankomt. Jicht en zo.
