Voilà: eindelijk een testje met de nieuwe Kodak Zi6 camera. De muziek is een beetje vreemd, ik moest ‘m vervangen om copyright redenen. De montage was eigenlijk voor de muziek gemaakt Met dank aan Sasvangent, La Dame Qui Court en Belgian Diva

Mijn sticker “geen ongeadresseerd reclamedrukwerk” heeft er geen verdediging tegen: de stapels verkiezingsdrukwerk. Grote foto’s met kleine tekstjes in glanzende folders: pure verspilling. Laat het ons positief bekijken en de grappigste er even uit vissen.

We starten met Saber Arfan, die duidelijk centen heeft neergelegd voor een photoshoot: 't is mooi belicht en er is achteraf goed aan gewerkt. Maar de blik zit een tikje fout: woorden als "betrouwbaar" en "vriendelijk" komen niet direct in me op wanneer ik deze prent zie. Ik ben op Facebook dan maar vriendjes geworden met Saber, om de man achter de politicus te vinden. En daar stond een heel andere, vlottere foto. Waarom wil je jezelf zo scherp stellen, Saber?

Hetzelfde geldt voor Philippe de backer, die achter de hoek woont. Z'n campagnebeeld maakt een vreemde paragnost van hem, terwijl de foto's op z'n site een veel knuffelbaardere sympaticus afbeelden.

Guy huybrechts is duidelijk fan van Witse, maar blijft zichzelf trouw: een goedlachse burgervader met een hart voor paarden. Eerlijk duurt het langst.

Ik slenterde door de stad op zoek naar inspiratie toen ik langs Hashi liep aan de Sint Jorispoort, Japan at its best volgens hun naamkaartje. 10 Minuten later stond ik op de stoep met Toki de Kimmidoll.

Deze plastic sleutelhangers zijn een moderne remix van de traditionele Japanse Kokeshi (wikipedia) (こけし): minimalistische houten poppetjes zonder armen of benen. Hun oorsprong en functie zijn onduidelijk, op het decoratieve na.

Niet zo met de nieuwe Kimmidolls! Mijn Toki staat volgens de verpakking voor verandering en verbetering. Ik zal in haar nabijheid mijn ziel verheffen door nieuwe opportuniteiten te ontdekken! Verder ziet ze er goed uit en spreekt mij niet tegen, misschien heb ik eindelijk de perfecte vrouw gevonden. Ze past in elk geval goed bij mijn Geisha Poken.

Ik was zoek naar een leuk programmaatje om QR codes te lezen met de iPhone. Nog nooit van Quick Response codes gehoord? Het is één van die technologieën die al 5 jaar aan het doorbreken zijn, zoals het elektronische papier en de convergentie van TV’s en computers. Neen wacht, die laatste al 12 jaar.

De Sun-Times had in 2007 een campagne om het gebruik van deze nieuwe barcodes populair te maken: een blonde deerne in bikini. Dan moet het wel een hippe technologie zijn!

Als je telefoon dit soort codes leest kan hij er tekst uit halen, een kleine foto of een URL. In land van herkomst Japan zijn ze razend populair, maar zo ook de USB-stick in de vorm van een sushirol. Ze staan er in tijdschriften, op affiches en visitekaartjes.

‘t is op zich wel een snelle manier om de fysieke wereld te linken aan de virtuele, of “physical world hyperlinks” zoals men ze noemt. Een URL op een papiertje kriebelen en thuis overtypen werkt niet altijd even fantastisch; een hele url in je telefoon typen is omslachtig. Als we elke Belg uitrusten met een cameratelefoon en mobiel internet wordt dit een hit. Ik wil wedden dan Vincent Q ervoor uit de kleren gaat.

Ik stootte toevallig op Kaailand in Antwerpen: een culturele happening met goedkope pintjes. Of zo. Niet helemaal zeker. ‘t was wel fotogeniek.

Ik wou zondag een flinke fietstocht maken met het nieuwe Decathlon-ros dat ik de dag ervoor was gaan halen. Eén van mijn favoriete parcours is Antwerpen – Hoboken – Hemiksem – Bazel – Rupelmonde en weer terug. Van de stad naar het land van mijn jeugd. Hier een paar kiekjes:

Het fabrieksgebied in Hoboken is geweldig: grote buizen die met de weg mee buigen en moderne kolossen

De veerboot Bazel - Hemiksem dwars over de Schelde is al even leuk. Het is nauwelijks trager dan de Kennedytunnel voor fietsen, als je de liften meetelt.

Ik heb m'n jeugd in de Bazelse polder doorgebracht, een heerlijke gebied. Ik hoop dat de potpolder hier en daar een plakje overhoud voor avontuurlijke kinderen met touwladders en katrollen.

Dit huis hebben m'n ouders ontworpen en gebouwd. Ik was blij te zien dat de nieuwe eigenaars het uiteindelijk af hebben gemaakt

De oudste ijzeren hangburg van West-Europa. We waren er vreseselijk trots op. Renovaties door het Belgische Leger in m'n jeugd lijken teniet gedaan door de tand des tijds.

Ben je niet gek op dromen? Er zit materiaal in dat je overdag niet hebt kunnen verwerken, maar probeer er soms maar eens een touw aan vast te knopen. Er zijn geen overvloeiers tussen de scènes, ‘t gaat hard van de ene absurditeit in de andere. Dit was vannacht:

De wereld was aan het vergaan door een ongekend probleem. De winden werden heviger en heviger. Geleerden van de hele wereld probeerden uit te zoeken wat er aan de hand was. We hadden een DVD gekregen van de aliens, met een boodschap die we niet verstonden. Maar toen ontdekte Imke Dielen dat er nog tekst in beeld te zien was, als je het contrast heel hoog zette. De boodschap was dat we het gewoon moesten aanvaarden, dat er geen reden was, dat we zwijnen waren.

Toen werd ik gestoken door een wesp die de kamer in was geslopen maar er niet meer uit raakte doordat we alles gebarricadeerd hadden. Ik hoorde op tv dat een man het eerste zwijn had gedood dat vroeger een mens was. Ik keek verward op en zag een beeld van een man die per ongeluk een raaf doodde die hem probeerde te vermoorden. Ik nam dan maar een bad dat iemand had laten lopen die naar Hasselt was om dringend een medicijn te gaan halen. Daar was de professor heel kwaad om, omdat hij wou dat de vrouw het raadsel mee oploste in plaats van 1 mens te proberen redden.

Er zit alvast een heel sterke actiefilm in, denk ik. Met Imke in de hoofdrol.

Toen ik vorige week boodschappen ging doen in de Delhaize zag ik plots deze beesten tussen de hesp en de kaas. Ik wou lachen met de waanzin van een koek-ensemble dat tussen de kaas en de hesp speelde, maar daar waren ze te griezelig voor.

Op het eerste gezicht zien ze er vrolijk uit, maar als je een tijdje staart naar hun dwaze grijns krijg je kippevel. Het Efteling-gevoel. Nooit helemaal vertrouwen dat het levenloze objecten zijn. Je rug niet echt naar hun durven draaien. Dat platte koekje is nog het ergst, die hamert de hele dag op z’n eigen hoofd. ‘s Nachts strompelt hij gillend tussen de frigo’s in de lege winkel door omdat het zo’n pijn doet. Wat bezielt een reclamebureau om deze masochistische griezels tussen de kaas en de hesp neer te poten? Zelfs de muziek was een beetje angstaanjagend, metro-muzak. Ik wil wedden dat menig kind hierbij spontaan begint te huilen.

Als grote fan van het TV-programma Heroes ben ik blij eindelijk ontdekt te hebben dat ook ik een Special Power heb.

De plantsoendienst van de stad Antwerpen kan bezwaarlijk luiheid verweten worden. Telkens ik de plantentuin in wandel is er weer wat veranderd: een rechthoek uitgegraven, een cactus-eiland, een nieuwe vijver.

Ik had net tranen in mijn ogen, zittend voor het nieuwe moestuintje. De wasabi van mijn sushi-lunch zal er wel voor iets tussen hebben gezeten. Fiere prei, frisse jonge sla en veel kruiden.

Ik ben er mij bewust van dat ik (voor een stadsmens) veel schrijf over parken en bomen. Opgroeien in een Oost-Vlaams polderdorp heeft meer nagelaten dan een accent dat ik soms bovenhaal.