Soms denk ik me in dat ik met aliens praat. Ze landen, ik maak hun een broodje kaas en we tetteren een beetje over onze culturen. Sommige dingen die we doen en zeggen gaan er bij hun vlot in (broodjes kaas bijvoorbeeld). Af en toe vertel ik over onze gebruiken en zijn ze met stomheid geslagen.

Zo was ik vorige week Ssléèshish aan het vertellen dat ik naar een trouwfeest trok en dat ik bijna over het hoofd had gezien geld over te schrijven.

“Moeten jullie zelf het feest betalen?” vroeg hij zich verbaasd af. “Maar neen“, legde ik uit, “ik schrijf geld over als cadeau, omdat het koppel al lang samen is.”

Hij dacht even na. “Maar als je alles optelt, betaal je dan eigenlijk toch een stuk van je eigen eten en vertier?” “Ja…“, aarzelde ik, “als je ver van het koppel sta betaal je wat minder, als je hun goed kent schrijf je zelfs meer over dan het hun kost.”

Hij overdacht het vertelde terwijl hij aan een stukje waterkers pulkte. “Krijg je korting op je ticket wanneer je vroeger overschrijft?” vroeg hij nog. Ik besefte dat we nog niet aan de nieuwe patatjes waren en smeerde alvast nog een broodje.