Ik wou zondag een flinke fietstocht maken met het nieuwe Decathlon-ros dat ik de dag ervoor was gaan halen. Eén van mijn favoriete parcours is Antwerpen – Hoboken – Hemiksem – Bazel – Rupelmonde en weer terug. Van de stad naar het land van mijn jeugd. Hier een paar kiekjes:

Het fabrieksgebied in Hoboken is geweldig: grote buizen die met de weg mee buigen en moderne kolossen

De veerboot Bazel - Hemiksem dwars over de Schelde is al even leuk. Het is nauwelijks trager dan de Kennedytunnel voor fietsen, als je de liften meetelt.

Ik heb m'n jeugd in de Bazelse polder doorgebracht, een heerlijke gebied. Ik hoop dat de potpolder hier en daar een plakje overhoud voor avontuurlijke kinderen met touwladders en katrollen.

Dit huis hebben m'n ouders ontworpen en gebouwd. Ik was blij te zien dat de nieuwe eigenaars het uiteindelijk af hebben gemaakt

De oudste ijzeren hangburg van West-Europa. We waren er vreseselijk trots op. Renovaties door het Belgische Leger in m'n jeugd lijken teniet gedaan door de tand des tijds.

Ik kom uit een wijk in een dorp. Dat dorp was oud. De oudste ijzeren hangbrug van West-Europa stond naast ons kasteel, dus het moet echt erg oud geweest zijn. Die wijk, daar waren wij eerst. Ik was anderhalf toen mijn ouders er een huis kochten. De wijk was net verkaveld en onze kavel was de eerste. We zagen aan alle kanten groen en andere kavels met bordjes met telefoonnummers op. Achter ons lagen weilanden, daarachter bossen en nog verder naar achter polderland.

Ik heb een aantal keer midden op straat een hert gezien. Niet toen alles nog leeg was, maar later. Het hert stond doodstil en schatte mij in, terwijl ik hem inschatte. Kleine reeën zijn lief, oude herten zijn indrukwekkend en mysterieus. Je bevriest net als het hert wanneer je oog in oog staat. Het is een kostbaar moment van een hogere orde.

Mijn jeugd begint afstand van mij te nemen, sommige verhalen zijn 26 jaar oud. Daarmee valt ook die tijd weg toen overal rond ons groen lag en herten de straat over staken. Het was een tijd waarin ik heel open naar het leven keek, omdat zevenjarigen meestal nog niet gekwetst zijn op een manier die muren doet groeien. Ik durfde een groot hert aankijken, nahijgend van het eind dat ik net had gerend, onbevangen.

Ik heb dit weekend een hert gezien in Antwerpen, als je even mijn metafoor wil volgen. Ik was heel even niet meer al die uitgemaakte dingen, ik wist nauwelijks nog welke kan ik op ging. Ik staarde het hert in de ogen en huilde. Het heeft, de straat overstekend, mij aankijkend, jaren weggespoeld. Het is een koude dinsdag alleen in mijn bureau, maar ik ben niet meer de man van vrijdagochtend. Ik heb weer kort haar, rode kaken en een groene short en ruik naar het gras waar ik niet in mag rennen door m’n allergie.