Ik heb gedroomd dat ik droomde. Ik kan me alleen niet herinneren dat ik me mijn droom-droom kon herinneren in mijn droom. (Da’s toen ik wakker werd en toen wakker werd).

Wat een droom heb ik deze nacht gehad! Ik droom wel vaker absurde romans, maar deze slaat echt alles:

Pietel was mij aan het leren waterskiën. Daarbij kwam een houten kooi kijken, die bezet was met kippengaas. Hij legde net uit dat er af en toe hoge golven komen, waar je niet tegen opgewassen bent. En toen kwam er een muur van water op ons af, wel 6 meter hoog. Ik wist dat het iets te maken had met Global Warming. We waren net bekomen van de klap toen we in de verte een volgende golf zagen, van wel 40 meter hoog.

We renden naar een constructie die een paar meter in het water stond, waartegen we ons verschansten. M’n zus was naast mij gekropen en vlak voor de golf insloeg kon ik haar nog zeggen dat ik haar graag zag. We overleefden het, net als de kerk die midden in het water stond. Alleen het grote glas-in-loodraam was beschadigd. De pastoor was daar allerminst tevreden over, hoewel de schade veel erger had kunnen zijn.

Zo snel als we konden repten we ons naar hoger terrein, van waaruit we de kust konden overzien. Honderden hoge golven kwamen op de kust af. Ze wandelden onhandig, als waren het grote dieren. Toen ik goed keek zag ik dat ze er uitzagen als ballonnen van aluminiumfolie die je op de kermis kan komen, maar dan tientallen meters hoog. De schildpadden, raketten en leeuwen van water wandelden op de kustgebouwen af en beukten zich ertegen.

Niet zeker of ik dat wil voorleggen aan een droomverklaarder.

Ben je niet gek op dromen? Er zit materiaal in dat je overdag niet hebt kunnen verwerken, maar probeer er soms maar eens een touw aan vast te knopen. Er zijn geen overvloeiers tussen de scènes, ‘t gaat hard van de ene absurditeit in de andere. Dit was vannacht:

De wereld was aan het vergaan door een ongekend probleem. De winden werden heviger en heviger. Geleerden van de hele wereld probeerden uit te zoeken wat er aan de hand was. We hadden een DVD gekregen van de aliens, met een boodschap die we niet verstonden. Maar toen ontdekte Imke Dielen dat er nog tekst in beeld te zien was, als je het contrast heel hoog zette. De boodschap was dat we het gewoon moesten aanvaarden, dat er geen reden was, dat we zwijnen waren.

Toen werd ik gestoken door een wesp die de kamer in was geslopen maar er niet meer uit raakte doordat we alles gebarricadeerd hadden. Ik hoorde op tv dat een man het eerste zwijn had gedood dat vroeger een mens was. Ik keek verward op en zag een beeld van een man die per ongeluk een raaf doodde die hem probeerde te vermoorden. Ik nam dan maar een bad dat iemand had laten lopen die naar Hasselt was om dringend een medicijn te gaan halen. Daar was de professor heel kwaad om, omdat hij wou dat de vrouw het raadsel mee oploste in plaats van 1 mens te proberen redden.

Er zit alvast een heel sterke actiefilm in, denk ik. Met Imke in de hoofdrol.

Het is nog vroeg in Rendeux, een gehucht tussen 3 kleine steden in Luxemburg. Er hangt mist in de geul links van het huis die ik de vallei heb genoemd. 

Ik droomde van vakantie, om wakker te worden met de zon die de living in scheen. En de kou, overal waar geen deken was. Tijd voor een stevige winterblues, me dunkt.

Onze reeks waanzinnige dromen wordt voortgezet. Ik werd op de trein ondervraagd door een agent; ik denk dat er net iemand was vermoord. Hij geloofde mijn verhaal niet. Even later kwam er een man van rond de 40 met een dikke buik en een petje joviaal met ons praten: één van de agenten was “under cover” gegaan om alles uit mij los te peuteren.

Ik kon weg geraken van de hansworst in Antwerpen Centraal, door op het grote standbeeld met de paarden en de ruiter te springen, ondertussen was mijn signalement verspreid en het krioelde van de agenten. Ik schreeuwde dat ik een deel van het beeld zo kapot maken, omdat er volgens een oude overlevering een geheim in zou zitten waarvan ik dacht dat het bommen waren.

Het afgebroken stuk beeld raakte de grond en deed niets, maar iedereen was blij met de archeologische ontdekking. Ik rende weg naar het huisje waar de conciërge van Antwerpen Centraal woont, ze had net het gras gemaaid aan de zijkant van de sporen. Het was er goed om vertoeven.

07:05 Ik droomde dat ik Leaonardo Di Caprio was in “Catch me if you can’. We staan op de luchthaven en ze hebben me door! De politie, iedereen loopt achter mij.

Ik kan ontsnappen door een luik open te trekken, dat blijkt uit te komen op straat. In een andere dimensie. Op elk einde van de straat staat een klein leger aliens in frisse kleuren: hier een groen leger harige ballen, daar een oranje leger.

Ik ren gillend om hulp naar een willekeurig leger. Ze schieten me neer. Ze lachen. Ha, daar hebben we dagen eten aan. Ze lachten. “Als ze nu rustig naar ons zouden lopen, dan hoefde we ze niet af te knallen.”

Tatoos… Ooit, ooit neem ik me er één. Een vrouw met een tatoo.

////////////////////////

Gezellig wakker geworden naast een kind van 2, oogjes toegeknepen, onversneden onschuld. Ik heb er minutenlang naar liggen kijken, het warme voetje dat af en toe trappelde in zijn droom, het sabbellen aan de tut dat onverstoord doorging. Ik vraag me af of ik het geduld van het hem te voetballen en een boekje te lezen altíjd zou kunnen opbrengen, 24/7. I sure hope so.

Ik droomde van mijn vroegere babysit Fanny. Ze was even oud als ik nu en we zaten samen op de zetel. Ik kuste haar en zei: dat wou ik nu al jaren doen. Ze lachte en zei dat het OK was. En we vrijden. Waar is Sigmund wanneer ik hem nodig heb?

Ik dacht vroeger dat een job in een Bedrijf helemaal anders zou zijn dan de school. Eindelijk zou er voldoende vakkennis zijn, eerbied voor arbeid, budgetcontrole, verantwoordelijkheid.

Alweer een kinderdroom aan diggelen.