Sandman

Imagine working at kindercare. Imagine, for some reason, you want to make 8 kids count a hundred beads. First, you’d have to roughly split the stack into 8 groups. The kid with the smallest pile will have to wait for the kids that haven’t finished yet. You could divide the remainder of the beads as the kids count, but that will take up a lot of your time. That’s exactly the problem with multi-chip computers.

The spheres in the 3D scene above, the beads of my analogy, are semi-reflective and semi-transparent surrounded by 48 light sources. It’s hard for a computer to calculate how light will travel through this scene. The latest incarnation of my 3D software (Cinema 4D 11.5) manages to calculate the image 30% faster by optimizing the calculations so that 2 computer chip cores can work together more efficiently. That, my friends, is the future of software. More… »

In de zomer van 2003 reisde ik naar Bratislava, Wenen en Praag, steden wier geschiedenis – zoals vaak – gelinkt is aan het water dat erdoor stroomt. Er ontstond een vaag plan om ooit een tocht te maken langst de grote steden aan de Donau, die meer dan 10 landen doorkruist. Zoals dat wel vaker gebeurt na vakanties werden die plannen samen met de tochtrugzak opgeborgen.

Ik sleurde toen mijn oude Nikon FM mee. Lees dat maar letterlijk, want de lichtmeter van het onding had de geest gegeven en het apparaat nutteloos gemaakt. Ik schetste die vakantie veel omdat ik geen foto’s kon maken. In een hotelletje aan een buitenwijk van Bratislava schetste ik mijn ideale digitale camera, waarschijnlijk half uit frustratie. Het was een kleine rechthoek waarin de lens volledig vervat zat. De achterkant werd ingenomen door een touchscreen, er zaten geen knoppen aan.

More… »

Hello Lee,

We’ve never met. I know you because you’ve been an active member of the Flash community for years. I’ve seen you a few times at Adobe events, heard your talks, watched your Flash tutorials for years. I wasn’t sure how I felt when you took up the role of Adobe Platform Evangelist 3 years ago, but was happy to discover you never changed into a propaganda machine, keeping an objective point-of-view for as much as possible. If anything, your career move has given you more time to educate and inspire developers, sharing knowledge and information.

I feel compelled to write you, sensing that your tone-of-voice has changed as of late. An occasional bitterness has crawled up on your blog and Twitter stream. I think I understand why. You’re communicating about a large company and a product that’s changed continuously since it was conceived. With change comes friction. Software occasionally becomes unstable, the path to get from A to B within an application changes. My feelings towards this process haven’t changed since I upgraded from Flash 4 to Flash 5 ten years ago.

More… »

Foto van .Marius (flickR)

Gratis Wifi en een goede kop koffie: dat is alles wat een laptoppende nerd zoekt in een bar. Of misschien een muffin. Toch is het even zoeken naar Antwerpse hangouts die draadloos internet aanbieden. Wat kost het om een hotspot op te zetten?

We starten met een draadloze router die 10 tot 15 verbindingen tegelijk aankan. Dat denken we aan de draadloze N-standaard, met meerdere antennes. Op die manier storen de laptops elkaar niet. Voor 70€ ben je gesteld bij Belkin of D-link.

Met een Telenet abonnement van 42€ (20Gb traffiek) kom je al ver. Je kan de snelheid per klant beperken tot 100kB per seconde, waarmee ze nog steeds lekker kunnen surfen en YouTube kijken. Met 20Gb kan je iemand 8,5 dagen van 8 uur constant laten werken. In een rustig café kom je zo een maand toe; voor 60€ krijg je meer dan dubbel het volume. Op klanten die een hele dag zouden downloaden maak je geen verlies, want die moeten ook eten en drinken.

Als je software wil gebruiken om de buren buiten te houden, kan je elke dag het paswoord veranderen en de code op je tickets printen. Als je meewerkt aan een programma van free-hotspots.com, moet je enkel je internetlijn betalen: zij leveren gratis de modem én het management systeem. Foodmaker is in 2007 overgestapt naar free-hotspot en trekt veel laptoppers aan.

Wifi-bars trekken laptoppers aan die er uren zitten, soms zelfs vergaderen. Gezichten die ik terug zie komen. Als het maar 40-60€ per maand kost raad ik het elke uitbater aan. Niemand die op die manier 10€ voor 1 uur hotspot betaalt, lieve Telenet.

Ik maak tegenwoordig veel games, dus speel ik ook veel games. Research. Vooral zogenaamde Casual Games, die je speelt terwijl je op de bus wacht. Ik las ooit deze vuistregel: Games should easy to learn but hard to master.

Easy to learn impliceert voor mij dat er zo weinig mogelijk inleiding is. Je start het spel en krijgt hulp terwijl je speelt. Een handleiding is het laatste wat een opgewonden kind met een glanzende doos in z’n armen wil zien. Het gebruik van toetsen of een muis moet zichzelf uitwijzen.

Ik ben gek van minigames op de iPhone of iPod touch: ze starten bij 80 cent en je kunt er uren mee spelen. Vooral spellen waarbij geen enkele spelbeurt hetzelfde is zoals Fieldrunners (boven) zijn heerlijk. Als je 10 vaste levels moet afwerken, ben je minder geneigd een spel 2 keer uit te spelen.

De concepten achter “nieuwe” games zijn vaak oud: Wikipedia beweert dat Tower Defence games zoals FieldRunners, gebaseerd zijn op een spel dat Rampart heet, een kleine 20 jaar oud. Vertikal Scrollers zoals iFighter (rechts) bestaan al 30 jaar. De graphics zijn mooier geworden en je kan nu bewegingssensoren gebruiken om de held te laten vliegen, maar het concept blijft onveranderd. Bij boardgames, is dat nog opvallender, omdat ze niet afhankelijk zijn van technologie. Het schaakspel gaat al meer dan 500 jaar mee zonder een enkele update, backgammon stamt uit de zesde eeuw.

De complexiteit van spelletjes op draagbare telefoons moet de mensen van Nintendo en Sony een doorn in het oog zijn. De laatste iPhone heeft niet alleen een heel snelle chip, maar ook een extra grafische chip, zodat het toestel niet moet onderdoen voor een PSP of een Nintendo DS. Zeg nu zelf: wie wil er een tweede toestel van 170€ meesleuren als je telefoon hetzelfde aankan? In landen waar gsm’s gesubsidieerd worden is zelfs de prijs van het toestel geen obstakel meer. Daar komt nog eens bij dat een PSP-spel snel 40€ kost bij Bart Smit: voor die prijs heb je snel 20 iPhone games.

Ik zou ontzettend graag iPhone games beginnen maken. Onlangs heb ik gelezen dat de taal van Flash niet eens zo sterk verschilt van Cocoa, waarmee iPhone proramma’s worden geschreven. Mmmm. To-do lijstje: lotto winnen, 2 maand verlof, Cocoa leren, goudmijn vinden en met pensioen. Niet dat ik goed ben in ontspanning, maar ik kan op dat strand altijd m’n eigen games spelen.