Er was eens een slimme marketeer met een leuk grijs kostuum in de Electrabel toren. Hij had een geweldig idee. “Waarom“, zo dacht hij, “zouden wij onze concurrenten in een open energiemarkt aanvechten met reclame? Dat kost immers handenvol geld! We laten onze klanten zelf reclame voor ons maken!”
Ken je die reclame waarin een hand een biertje probeert te grijpen? Een gevaarlijke spin, slang of stier duiken op maar toch pakt de man z’n biertje. Ik wou gisteren eens wat anders meebengen om de zonsondergang aan de Antwerpse kaaien door te brengen en kocht zo’n Gordon Finest Gold.
Reclame werkt: ik ken die filmpjes al zo’n 10 jaar en vind ze erg tof. Een filmpje doet je niet naar de supermarkt rennen om je vaste merk in te ruilen, maar loert op de achtergrond tot dat vaste merk een keer uitgeput is of je iets nieuws wil proberen.
Enig onderzoek wijst uit dat het om een Belgisch bier gaat, gebrouwen door Anthony Martin. Het bedrijf werd opgericht door John Martin, een uitgeweken Brit die in 1909 Londen inruilde voor Antwerpen. Het bedrijf kende successen in onder andere Schwepps, Orangina en een Waalse hotelketen. Ze lanceerden recent een campagne (links) om de dubbele nationaliteit van de bieren in de verf te zetten. Je kan hun geschiedenis nog eens herbekijken in deze grappige montage:
30 BV’s veilen hun kussen ten voordele van SOS Kinderdorpen, of ik daar niet wat over wou zeggen. Natuurlijk! Ik rende naar www.mijnkussen.be, met altruïstische insteek om Virginie Claes en Erika Van Tielen eens gezellig op mijn schoot te zetten.
Kussen: ‘een gevulde zak die dient om het lichaam of een deel ervan zacht te ondersteunen’. Ach ja. Continue reading »
Telkens ik de laatste campagne van Nutella zie, ga ik op zoek naar de woordspeling. Doordat de eerste letter van Nutella zwart is en de rest rood. Maar er is geen grap. Misschien is dat een gemiste kans?
Geachte Nutella: ik stel volgende campagnes voor:
Toen ik vorige week boodschappen ging doen in de Delhaize zag ik plots deze beesten tussen de hesp en de kaas. Ik wou lachen met de waanzin van een koek-ensemble dat tussen de kaas en de hesp speelde, maar daar waren ze te griezelig voor.
Op het eerste gezicht zien ze er vrolijk uit, maar als je een tijdje staart naar hun dwaze grijns krijg je kippevel. Het Efteling-gevoel. Nooit helemaal vertrouwen dat het levenloze objecten zijn. Je rug niet echt naar hun durven draaien. Dat platte koekje is nog het ergst, die hamert de hele dag op z’n eigen hoofd. ‘s Nachts strompelt hij gillend tussen de frigo’s in de lege winkel door omdat het zo’n pijn doet. Wat bezielt een reclamebureau om deze masochistische griezels tussen de kaas en de hesp neer te poten? Zelfs de muziek was een beetje angstaanjagend, metro-muzak. Ik wil wedden dat menig kind hierbij spontaan begint te huilen.
It’s low quality, but just watch that 1999 Playstation ad called ‘Double Life’ again. One of the best ever made. For years, I’ve lived a double life. In the day, I do my job – I ride the bus, roll up my sleeves with the hoi-polloi…
