De plantsoendienst van de stad Antwerpen kan bezwaarlijk luiheid verweten worden. Telkens ik de plantentuin in wandel is er weer wat veranderd: een rechthoek uitgegraven, een cactus-eiland, een nieuwe vijver.

Ik had net tranen in mijn ogen, zittend voor het nieuwe moestuintje. De wasabi van mijn sushi-lunch zal er wel voor iets tussen hebben gezeten. Fiere prei, frisse jonge sla en veel kruiden.

Ik ben er mij bewust van dat ik (voor een stadsmens) veel schrijf over parken en bomen. Opgroeien in een Oost-Vlaams polderdorp heeft meer nagelaten dan een accent dat ik soms bovenhaal.